Παράσιτα στο ανθρώπινο σώμα: φωτογραφίες, σημεία και συμπτώματα, τύποι, θεραπεία

Στη βιολογία, τα παράσιτα είναι οργανισμοί που ασκούν τη ζωτική τους δραστηριότητα σε βάρος ενός άλλου οργανισμού διαφορετικού βιολογικού είδους.

Αυτή η ζωτική δραστηριότητα του παρασίτου δεν αποφέρει κανένα όφελος στον οργανισμό ξενιστή και, στην καλύτερη περίπτωση, η αλληλεπίδραση δεν οδηγεί στην ανάπτυξη αρνητικών επιπτώσεων.

Στη χειρότερη περίπτωση, το παράσιτο προκαλεί τον θάνατο του οργανισμού ξενιστή. Σε αυτή την περίπτωση, το παράσιτο είτε διαφεύγει στο εξωτερικό περιβάλλον είτε πεθαίνει μαζί.

Οι παρασιτικές ασθένειες του ανθρώπου είναι γνωστές πρακτικά από την προϊστορική εποχή. Το γεγονός αυτό διαπιστώθηκε με την παρατήρηση της συμπεριφοράς των άμεσων προγόνων του ανθρώπου - πιθήκων. Τα παράσιτα που επιτίθενται στη γούνα αναγνωρίζονται από τους πιθήκους και διαχωρίζονται μεταξύ τους. Αυτή η διαδικασία είναι πολύ σημαντική στη φύση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Η δυσανεξία των ανθρώπων στη θέα των σπυριών και των τρυπών στο δέρμα ανάγεται επίσης στις πρώτες μέρες της ανθρωπότητας. Μερικά παρασιτικά έντομα σε τροπικές περιοχές μπορούν να βάλουν τις προνύμφες τους στο δέρμα. Αυτό οδηγεί σε μια αντανακλαστική επιθυμία να τα σπρώξουμε έξω από το δέρμα.

Διάφοροι έλμινθες έχουν περιγραφεί από αρχαίους επιστήμονες που προσβάλλουν τα μάτια, το δέρμα και το γαστρεντερικό σωλήνα. Τον 18ο και 19ο αιώνα, με την ανάπτυξη και την εισαγωγή της μικροσκοπίας στην ιατρική πρακτική, οι επιστήμονες προσδιόρισαν τις αιτίες και τις οδούς μετάδοσης των παρασίτων που μπορούν να προκαλέσουν ορισμένες ασθένειες στον άνθρωπο.

• Οι αρχές του 20ου αιώνα και η ανακάλυψη αντιπαρασιτικών φαρμάκων επέτρεψαν στην ανθρωπότητα να αντιμετωπίσει τις περισσότερες παρασιτικές ασθένειες.

Έτσι, η ανθρωπότητα συνυπάρχει πολύ στενά με διάφορα παράσιτα σε όλη σχεδόν την ιστορία της. Ωστόσο, η σύγχρονη ιατρική καθιστά δυνατή τη γρήγορη και δίκαιη διάγνωση ολόκληρου του φάσματος των παρασίτων, γεγονός που δίνει στους γιατρούς την ευκαιρία να αντιμετωπίζουν τέτοιες ασθένειες στο συντομότερο δυνατό χρόνο και με ελάχιστους κινδύνους για τον ασθενή.

Ένας γενικός ιατρός θα σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε τα παράσιτα στο ανθρώπινο σώμα, τα συμπτώματα και τη θεραπεία τους. Μερικές φορές για το σκοπό αυτό εμπλέκονται λοιμωξιολόγοι στενότερης ειδικότητας - παρασιτολόγους.

Τι είναι οι παρασιτικές ασθένειες;

Οι παρασιτικές ασθένειες είναι νοσολογίες που εμφανίζονται μετά τη διείσδυση (εισβολή) βιολογικών παραγόντων στον οργανισμό. Τα τελευταία ταξινομούνται ως ανθρώπινα παράσιτα. Τα συμπτώματα τέτοιων ασθενειών είναι εξαιρετικά διαφορετικά και εξαρτώνται ακριβώς από το παθογόνο που έχει διεισδύσει στο σώμα και ασκεί την επίδρασή του εκεί. Ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο τα παράσιτα επηρεάζουν το ανθρώπινο σώμα, συνήθως χωρίζονται στις ακόλουθες ομάδες:

1. Εξωπαράσιτα που προσβάλλουν το ανθρώπινο δέρμα και τα μαλλιά.
2. Τοξική επίδραση των παρασιτικών αποβλήτων στον οργανισμό.
3. Βλάβη στους βλεννογόνους του γαστρεντερικού σωλήνα και στους πνεύμονες που προκαλούνται από το παράσιτο.
4. Σχηματισμός κύστεων και κύστεων σε ανθρώπινα όργανα. Η διεύρυνση τέτοιων κύστεων οδηγεί σε συγκεκριμένα συμπτώματα συμπίεσης οργάνων.
5. Διαταραχή της φυσιολογικής διέλευσης της τροφής μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εγκολεασμό (πιο συχνό στα παιδιά) ή στην ανάπτυξη εντερικής απόφραξης.
6. Τα παράσιτα που ζουν στον άνθρωπο μπορεί να προκαλέσουν ευαισθητοποίηση και μη ειδικές αλλεργικές αντιδράσεις.
7. Τα μικροπαράσιτα μπορούν να διαταράξουν τη λειτουργία των αιμοσφαιρίων και να προκαλέσουν πυρετό και δηλητηρίαση στο σώμα.
8. Η επίδραση ορισμένων τύπων παρασίτων στο σώμα όχι μόνο προκαλεί σοβαρά συμπτώματα, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει σε ανεπάρκεια οργάνων ή θάνατο.

Αυτές οι ποικίλες αρνητικές επιπτώσεις των παρασίτων στο σώμα οφείλονται σε διάφορα βιολογικά είδη που εισβάλλουν στα ανθρώπινα όργανα. Ωστόσο, αυτή η βιολογική ποικιλία παρασίτων που ζουν στο ανθρώπινο σώμα επέτρεψε στους γιατρούς να αναγνωρίσουν συγκεκριμένα σημάδια παρασιτικών ασθενειών.

Παράσιτα που ζουν στο ανθρώπινο σώμα

Οι κύριες οδοί μόλυνσης του ανθρώπου από παράσιτα εξαρτώνται από τον κύκλο ζωής του βιολογικού οργανισμού που προκαλεί την παρασιτική νόσο. Οι γιατροί εντοπίζουν τους ακόλουθους τρόπους με τους οποίους το παράσιτο μπορεί να διεισδύσει σε ένα άτομο:

• Διαδρομή επαφής. Είναι χαρακτηριστικό των εξωπαράσιτων εντόμων, καθώς και ορισμένων ελμινθών που ζουν κυρίως στο νερό και των οποίων οι προνύμφες διεισδύουν κάτω από το ανθρώπινο δέρμα. Μπορείτε να μολυνθείτε με αυτόν τον τρόπο είτε μέσω ενός άρρωστου είτε μέσω μολυσμένων ρούχων, κλινοσκεπασμάτων, ειδών προσωπικής ή δημόσιας υγιεινής.
• Οδός κοπράνων-στοματικής μόλυνσης. Εμφανίζεται όταν οι παθογόνοι κύστεις εισέρχονται στα τρόφιμα μετά από επαφή με μολυσμένα κόπρανα, κυρίως ζώων. Μπορεί επίσης να παρατηρηθεί αυτοεισβολή - μια ανεξάρτητη μόλυνση ενός ατόμου λόγω μη συμμόρφωσης με την προσωπική υγιεινή.
• Μόλυνση. Συνθλίβοντας τα μολυσμένα έντομα, το παθογόνο εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος.
• Λοίμωξη μετάδοσης. Το παράσιτο εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος όταν τσιμπηθεί από έντομο που μεταδίδει την ασθένεια. Αυτή η οδός μετάδοσης είναι πιο συχνά χαρακτηριστική για πρωτόζωα παράσιτα, όπως η ελονοσία.
• Λοίμωξη μέσω σεξουαλικής επαφής. Είναι χαρακτηριστικό τόσο των σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών που προκαλούνται από παράσιτα όσο και ορισμένων ελμινθών που μπορούν να μολύνουν το ανθρώπινο ουροποιητικό και γεννητικό σύστημα.

Πρωτόζωα, έλμινθοι (στρογγυλοί σκώληκες και πλατύσκωληκες), έντομα και ορισμένοι τύποι μυκήτων θεωρούνται αιτίες παρασιτικών ασθενειών.

Η εμφάνιση τέτοιων βιολογικών ειδών στον άνθρωπο εξαρτάται από τη γεωγραφική και κλιματική ζώνη. Ως εκ τούτου, το φάρμακο κάθε χώρας διατηρεί τα δικά του αρχεία και λίστες με παράσιτα ειδικά για αυτό.

Οι βιολογικοί οργανισμοί που εισβάλλουν στο ανθρώπινο σώμα έχουν μελετηθεί λεπτομερώς τόσο από ιατρικούς βιολόγους όσο και από γιατρούς, γεγονός που κατέστησε δυνατή τη σαφή ταξινόμηση όλων των βιολογικών ειδών που μπορούν να προκαλέσουν παρασιτικές ασθένειες:

• Πρωτόζωα (αμοιβίαση, βαλαντιδίαση, μπαμπέωση, νόσος Chagas, λεϊσμανίαση, ελονοσία, γιαρδίαση, τρυπανόσωμος, τοξοπλάσμωση, τριχομονίαση).
• Ελμινθοί. Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ο όρος σκουλήκια (ασκαρίαση, δικροκηλίωση, διφυλλοβοθρίαση, drainuliasis, clonorchiasis, opisthorchiasis, strongyloidiasis, taeniasis, fascioliasis, schistosomiasis, enterobiasis, echinococcosis).
• Εξωπαράσιτα (ψείρα (ηβική, κεφαλή, σώμα), δεμοδήκωση, ψύλλοι, κοριοί, ψώρα).

Σημάδια παρασίτων στο ανθρώπινο σώμα

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν ακριβή σημάδια παρασίτων στο ανθρώπινο σώμα και δεν υπάρχουν συμπτώματα που να υποδεικνύουν τον ένα ή τον άλλο τύπο παρασιτικής μόλυνσης. Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται ειδικές εξετάσεις για την ακριβή διάγνωση, για παράδειγμα, της ελμινθίασης.

Από την άλλη, σχεδόν όλες οι εξωλοιμώξεις διαγιγνώσκονται πολύ απλά - με βάση την κλινική εικόνα και την παρουσία συγκεκριμένου τύπου εντόμου στο δέρμα. Γενικά, όλα τα συμπτώματα των παρασιτικών ασθενειών μπορούν να χωριστούν στις ακόλουθες ομάδες:

1. Κνησμός και δυσφορία του δέρματος που προκαλείται από εξωτερικά παράσιτα της τρίχας και του δέρματος (ψύλλοι, ψείρες). Το εξάνθημα, το οποίο συνοδεύεται από κνησμό του δέρματος στο πρόσωπο και έχει χαρακτήρα ακμής, συνδέεται συχνά με μια ασθένεια όπως η δεμοδήκωση (ένας ειδικός τύπος ακάρεων). Πόνος σε διάφορα μέρη του σώματος που προκαλείται από τη διείσδυση του παρασίτου στο δέρμα και τους μύες (μερικοί τύποι ελμίνθων που ζουν στο νερό).
2. Πόνος στα μάτια, θολή όραση.
3. Πόνος στους πνεύμονες, βήχας με πτύελα (αυτή η κατάσταση μπορεί να είναι χαρακτηριστική της μετανάστευσης προνυμφών στρογγυλών σκουληκιών στους πνεύμονες, καθώς και εχινόκοκκων κύστεων των πνευμόνων).
4. Η ναυτία, ο έμετος και η διάρροια είναι πολύ κοινά συμπτώματα των περισσότερων ελμινθών που παρασιτούν τη γαστρεντερική οδό.
5. Ίκτερος, παθήσεις του ήπατος και των χοληφόρων οδών, ηπατική ανεπάρκεια. Αυτά τα συμπτώματα εμφανίζονται σε ελμίνθους που επηρεάζουν το ήπαρ και τη χοληφόρο οδό, καθώς και στην ελονοσία στην κορύφωση της νόσου.
6. πόνος στο στομάχι.
7. Εντερική απόφραξη λόγω απόφραξης του εντερικού αυλού από μια ποικιλία στρογγυλών σκουληκιών ή μεγάλους εκπροσώπους επίπεδων σκουληκιών.

Όλα αυτά τα συμπτώματα της παρουσίας παρασίτων στο ανθρώπινο σώμα, ελλείψει στοιχείων άλλης παθολογίας, θα πρέπει να ωθήσουν τον γιατρό να σκεφτεί μια παρασιτική ασθένεια στον άνθρωπο και να χρησιμεύσει ως βάση για διαγνωστικές και εργαστηριακές εξετάσεις.

Διάγνωση παρασίτων στον άνθρωπο

Ανάλογα με τον τύπο του παρασίτου που έχει εισέλθει στον ανθρώπινο οργανισμό, πραγματοποιούνται ορισμένες μελέτες. Όταν πρόκειται για εξωτερικά εξωπαράσιτα, που είναι κυρίως έντομα, η διάγνωση της νόσου συνήθως περιορίζεται σε γενική εξέταση, καθώς και σε μικροσκόπηση του εντόμου.

Μια γενική εξέταση συνήθως καθιστά δυνατή την ακριβή διάγνωση και τη διενέργεια κατάλληλης θεραπείας ή θεραπείας υγιεινής των τριχωτών περιοχών του σώματος ή του δέρματος. Στην περίπτωση της δεμοδήκωσης ή της ψώρας, η διάγνωση γίνεται εύκολα με βάση τη θέση του εξανθήματος και την παρουσία κνησμού.

Στην περίπτωση αυτή, τα επιχρίσματα που λαμβάνονται στο μικροσκόπιο επιβεβαιώνουν τη διάγνωση ενδοδερμικών παρασίτων.

Για τα γαστρεντερικά παράσιτα, η κύρια δοκιμασία προσυμπτωματικού ελέγχου είναι η ανάλυση κοπράνων (μια διαγνωστική διαδικασία που σας επιτρέπει να προσδιορίσετε γρήγορα και σχετικά ουσιαστικά δεδομένα για την παρουσία ή την απουσία της νόσου σε μεγάλο αριθμό ατόμων).

• Χρησιμοποιώντας μια ειδική μικροσκοπική εξέταση των κοπράνων, ένας εργαστηριακός γιατρός αξιολογεί την παρουσία ωαρίων σκουληκιών, νεκρών ελμινθών και κάψουλες κύστης.

Με βάση τη μορφολογία των αυγών των σκουληκιών, είναι δυνατό να προσδιοριστεί σχεδόν με ακρίβεια ο τύπος του σκουληκιού που παρασιτεί στο σώμα. Μερικές φορές τα τμήματα της ταινίας μπορούν να ανιχνευθούν μακροσκοπικά στα κόπρανα. Στη συνέχεια εξετάζονται σε μικροσκόπιο για να προσδιοριστεί ο τύπος του επίπεδου σκουληκιού που παρασιτίζει τη γαστρεντερική οδό.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, για παράδειγμα όταν η διάγνωση παρασίτων στον οργανισμό μέσω ανάλυσης κοπράνων δεν είναι δυνατή ή δεν έχει νόημα, χρησιμοποιούνται ανοσολογικές εξετάσεις. Καθιστούν δυνατή την αξιολόγηση της παρουσίας αντισωμάτων έναντι ενός συγκεκριμένου είδους ελμινθίου. Δυστυχώς, λόγω της ειδικής ανοσολογικής σχέσης μεταξύ του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος και του παρασίτου, το επίπεδο αντισωμάτων σε ορισμένες περιπτώσεις δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική κλινική εικόνα.

Στην ελονοσία, μια παχιά σταγόνα αίματος εξετάζεται για Plasmodium falciparum. Αξιολογούνται επίσης ο γενικός αριθμός αίματος, οι τιμές των λευκοκυττάρων και όλες οι βιοχημικές παράμετροι του αίματος, ιδιαίτερα του ήπατος.

Η παρουσία αυξημένου επιπέδου ηωσινόφιλων στο αίμα είναι κοινό σημάδι όχι μόνο αλλεργικών ασθενειών, αλλά και ελμινθικής προσβολής. Αυτή είναι η πρώτη «καμπάνα».

Μερικές φορές οι έλμινθες στο γαστρεντερικό είναι διαγνωστικό εύρημα στην ακτινογραφία σκιαγραφικού, την κυστεοσκόπηση, το FEGDS και την κολονοσκόπηση.

Πώς αποβάλλονται τα παράσιτα από τον ανθρώπινο οργανισμό;

Η θεραπεία των παρασιτικών λοιμώξεων πρέπει να πραγματοποιείται μόνο από γιατρό, λαμβάνοντας υπόψη ορισμένους κανόνες. Η αυτοθεραπεία και η παραδοσιακή ιατρική σε τέτοιες περιπτώσεις δεν οδηγούν σε βελτίωση και μερικές φορές μπορεί να οδηγήσουν σε θάνατο.

Είναι επίσης σημαντικό να διεξάγεται προληπτική θεραπεία για όλα τα μέλη της οικογένειας και τα άτομα επικοινωνίας.

Τα ανθρώπινα εξωπαράσιτα που προσβάλλουν τα τριχωτά μέρη του σώματος σκοτώνονται με ειδικά απολυμαντικά. Τυπικά, μια μόνο θεραπεία που ακολουθείται από υγιεινό καθαρισμό είναι αρκετή για να σκοτώσει τα εξωπαράσιτα.

Όταν πρόκειται για δερματικούς τύπους παρασίτων (ψώρα, δεμοδήκωση), χρησιμοποιούνται ειδικές αλοιφές με εντομοκτόνα κατά τέτοιων οργανισμών.

Τα αντιελμινθικά χρησιμοποιούνται κατά των στρογγυλών σκουληκιών και των επίπεδων σκουληκιών, που δρουν ειδικά στους ελμίνθους στον κύριο αυλό του γαστρεντερικού σωλήνα. Ανάλογα με τον βιολογικό τύπο ελμίνθου, χρησιμοποιούνται διαφορετικά θεραπευτικά σχήματα (από ένα δισκίο έως μια σειρά μαθημάτων).

Τέτοια φάρμακα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπό ιατρική επίβλεψη προκειμένου να αναγνωρίζονται έγκαιρα οι αρνητικές επιπτώσεις και οι παρενέργειες των φαρμάκων.

Καμία άλλη μέθοδος θεραπείας, προγράμματα αποτοξίνωσης κ.λπ. δεν μπορεί να οδηγήσει στον πλήρη θάνατο των παρασίτων στον οργανισμό και άρα στην ίαση ενός ατόμου.